O censo de hidrantes, columnas, balsas e tomas sobre o mapa oficial do Instituto Xeográfico Nacional, co seu caudal, a súa presión e a data da súa última revisión. Impórtase desde os datos abertos do concello; non se teclea a man.
Solicitar demostraciónUn punto de auga pode estar operativo, obstruído —existe e funciona, pero non se pode chegar: coches enriba, obra, vexetación—, avariado, fóra de servizo ou sen comprobar. O que ninguén mirou sae en gris e non en verde, e non é un detalle de cor: nun mapa o verde lese como «conto con isto», e iso é exactamente o que non se pode dicir dun dato que ninguén foi ver. Os puntos nacen sen comprobar e só cambian cando alguén os revisa.
Gardar o que se mediu e actualizar o estado do punto son a mesma operación, non dúas. Se se puidesen separar, antes ou despois habería un hidrante marcado como operativo cuxa última revisión di que está avariado, e a partir de aí o mapa deixa de servir para o único para o que serve: decidir a onde vai o camión.
Case todos os concellos que publican a súa rede publícana en GeoJSON ou en CSV, e ninguén vai teclear catrocentos hidrantes a man. A importación nunca descarta o ficheiro enteiro por unha fila mala: un censo municipal real trae filas sen coordenadas, con comas en vez de puntos e cos tipos escritos de mil maneiras. Impórtase o que se pode ler e infórmase do resto. Enriba da cartografía do IGN pódense superpoñer a ortofoto do PNOA, o catastro e o SIGPAC, para saber de quen é a finca pola que hai que entrar.