Unha activación sae á vez a quen ten que recibila, polas canles que cada persoa teña configuradas, e cada resposta vese no momento. O silencio non conta como un «non».
Solicitar demostraciónUn voluntario contesta «Vou», «Non podo» ou «Acuso recibo». A terceira é a máis útil para quen coordina, porque separa a quen está valorando se pode ir de quen aínda non mirou o móbil: con só dúas respostas esas dúas persoas son indistinguibles e hai que chamar ás dúas. E o silencio nunca se interpreta. Con quen dixo que non pode xa non se conta; a quen non contestou hai que buscalo, e por iso aparecen en sitios distintos.
O envío ten dúas metades separadas a propósito. Primeiro resólvese a quen alcanza a alerta e escríbese unha fila por persoa, todas de golpe: esa lista é o compromiso, e a partir de aí hai constancia de a quen había que avisar aínda que o servidor caia no segundo seguinte. Despois cada aviso sae pola súa conta, de modo que un rebote afecta a un só e reinténtase ese. Facelo ao revés deixaría avisos enviados sen rexistro, que é a peor combinación posible: a xente recibe a chamada e quen coordina non sabe que saíu.
Unha alerta pode dirixirse a un grupo, a un indicativo ou a un nivel de dispoñibilidade, sen nomear os seus membros un a un. Sae polas canles que cada persoa teña configuradas, con dúas regras que non dependen de ningunha caixa da pantalla: unha emerxencia non se pode silenciar —a quen apagase todas as súas canles repóñenselle o correo— e o SMS resérvase para emerxencias, porque é a única canle que custa diñeiro por mensaxe.